Замкавая гара (З Віленскіх абразоў)

Над Віллёй-ракой,
Па гары крутой
Туман сцелецца;
Ні то лом-ламок,
Ні то дом-дамок
Там віднеецца.

Слаўны Гедымін,
Князь Літвы — літвін,
Душа чынная,
Многа лет таму
У гэтым жыў даму,
Жыў з дружынаю.

Горда мур глядзеў
На зямлю, як леў,
Сцяной крэпкаю;
Не адной бітвы
Тут сыны Літвы
Былі сведкаю.

Сышоў век, другі,
I князі, багі,
Ўсё літоўскія,
Уцяклі з зямлі,
I дзянькі пайшлі
Не такоўскія.

Як катух для кур,
Дрэмле пусткай мур,
Цэгла валіцца;
Нават гнёзды віць
Птушка не ляціць,—
Знаць, пужаецца.

Адно йдуць сюды
З гарадской нуды
Адказеліцца
Бедната і «знаць» —
Віды аглядаць,
Што ў ног сцелюцца.

Ды як згасне дзень,
Ночкі ляжа цень
Над дамочкамі,
Людскіх шэптаў тут
Повен кожны кут
Над кусточкамі.

А сівою мглой
Па гары крутой
Туман сцелецца;
Ні то лом-ламок,
Ні то дом-дамок
Там віднеецца.

Янка Купала